ناری و شهرک هوشواره‌ای
سه بخش، سه محوطه و یک راه مشترک؛ هر کاشی پروندهٔ همان کارگاه است.
شش کارگاهِ هسته؛ بی‌رنگ، با شش پترنِ هندسیِ هم‌خانواده.
هشت کارگاهِ رنگ؛ بی‌هندسه و مستقل در ساحت خود.
یک سوله برای چهار گاردِ قطعیِ حق، سهم، نوبت و چرخه.
هر کارگاه یک زبان محدود دارد: واژگان، وضعیت‌ها، قواعد گذار و شرط توقف.
روش: صورت منطقی از ویتگنشتاین متقدم؛ معنا در کاربرد برای مرزبندیِ کارگاه؛ ناتمامیتِ گودل به‌عنوان حد، نه آرایه.
ناری کارفرمای هیچ کارگاهی نیست و مدل یا ابزار ویژه‌ای را بر دیگران مقدم نمی‌کند. در نقشهٔ پیمان‌شده، درخواست باید از ناری و گاردها بگذرد و رسید بازگردد؛ عبور کامل هنوز نیازمند آزمون است.
ناری بر آستانه می‌ماند؛ داوری نهایی انسانی است.
متن جهان و برگه‌های ساختِ تن، کنار خودِ ناری.
هر پنل بوم ثابتِ پهنای ۶۰۰ و ارتفاع ۱۰۲۴ پیکسل دارد. شناسنامهٔ کارگاه فقط محتوا و چیدمانِ درون این بوم را می‌سازد؛ این نما به اجرای زندهٔ rokh یا ابزار وصل نیست.
کار اکنون و نشان پایان
حق، سهم، نوبت و چرخه
مدل و ابزار برگزیده
راه ایست و بازگشت
گام، ابزار، مدل و سقف
کارگاه و سنجش
آنچه در جهان تغییر کرد
شاهد و راه بازگشت
در نمونهٔ نخست، مدل‌های محلی و ناری در شبکهٔ محلی حاضرند. با افزایش بار، صورتِ درخواست، مرز کارگاه و شکل رسید ثابت می‌مانند؛ مدل، موتور، ابزار و جای اجرا می‌توانند عوض شوند.
ناری و مدل‌های محلی جداگانه حاضرند؛ برش کامل گاردها، کارگاه‌ها و رسیدهای مرحله‌ای هنوز به آزمون کامل نیاز دارد. rokh دفتر افزایشی ادعا، شاهد و تبار است؛ تصحیح قلم تازه است و داوری نهایی انسانی می‌ماند.
نمونهٔ موجود · اتصال کامل نیازمند آزمونیک مدل می‌تواند نقش‌ها را نوبتی بگیرد. پیمان و پاسخ‌گویی تغییر نمی‌کنند؛ گاردها، صف، وضعیت و مرزهای اختیار همچنان جدا می‌مانند. تعویض نقش باید در رسید دیده شود.
اصل معماریهر کارگاه می‌تواند مدل مناسب خود را بگیرد؛ مدل، موتور و ابزار قابل تعویض‌اند و پاسخ‌گویی با کارفرمای همان کارگاه می‌ماند.
چیدمان برگزیدنی · نیازمند سنجش منابعk3sدر معماری هدف، کارگاه‌ها، ابزارها و مدل‌ها خدمت‌های جدا با شناسنامهٔ سلامت‌اند. مدل یا توان یک کارگاه باید با شناسنامه و پیمان زمان‌دار در شبکهٔ karvareh عرضه شود؛ دادهٔ خصوصی محلی می‌ماند، مالکیت با عرضه‌کننده است و راه خروج روشن می‌ماند.
هدف گسترش · نیازمند راستیآزماییگربهواره پوستهٔ بسته نیست. بسته برای آن چیده می‌شود که هرکس شناسنامه‌ها، پرامپت‌ها، گاردها، موتورهای جداشدنی و پوسته را بگیرد؛ منابع خود را بسنجد و یک مدل یا سمفونی دلخواه را زیر همان پیمان‌ها بنشاند.
درخواست فقط جمله نیست؛ واحدِ قابل سنجشِ کار است. اگر یکی از خانه‌های زیر نامعلوم باشد، آستانه باید بپرسد یا بایستد.
چه تغییری، برای چه کسی، با مسئولیت چه کسی؟
داده از کجا، چه هنگام و با کدام نسخه رسیده است؟
دامنه، مخاطب، زمان انقضا و راه پس‌گرفتن چیست؟
سقف زمان، هزینه، پردازش و دادهٔ در دسترس چقدر است؟
چه شاهدی کار را تمام‌شده می‌کند؟
کِی باید ایستاد و اثرِ نیمه‌تمام چگونه برمی‌گردد؟
کارگاه با نامِ مدل تعریف نمی‌شود؛ با نقش، مرز و آزمونش تعریف می‌شود. مدل و ابزار، توانِ تعویض‌پذیرِ همان کارگاه‌اند.
کارفرما، کارمند و کارگر چه می‌کنند و چه نمی‌کنند؟
چه پاکتی می‌پذیرد و چه صورتِ رسیدی بازمی‌گرداند؟
مدل، موتور و ابزار با نام و نسخهٔ روشن.
حافظه، پردازش، ذخیره، شبکه و سقف هم‌زمانی.
نشانهٔ آمادگی، آزمونِ کوچک و رفتار هنگام شکست.
پرامپت، رابط و آزمون باید با یک نسخه جفت باشند.
توان واقعی و سقف کار پیش از برپایی نوشته می‌شود.
کمینهٔ کارگاه‌های لازم با نسخهٔ سازگار برپا می‌شوند.
حق، سهم، نوبت، چرخه، توقف و بازگشت آزموده می‌شوند.
نخستین عمل کوچک، برگشت‌پذیر و گواه‌پذیر است.
اثر واقعی با شاهد، هزینه و وضع به rokh برمی‌گردد.
ادامه، اصلاح یا توقف با حکم انسانی آغاز می‌شود.
خروجیِ خوش‌نثر رسید نیست. رسید باید بگوید در جهان چه رخ داد، چه رخ نداد و برای ادعایش چه شاهدی دارد.
کامیاب، شکست‌خورده، متوقف یا نامعلوم.
تغییرِ مشاهده‌شده، نه صرفاً پاسخِ مدل.
نشانی، زمان، نسخه و گواهِ مستقلِ متناسب.
زمان، پردازش، پول و دادهٔ مصرف‌شده.
نقطهٔ شکست، بخشِ انجام‌شده و بخشِ نامعلوم.
راه خنثی‌کردن اثر یا دلیلِ برگشت‌ناپذیری.
این صفحه شِمای عمومی شهرک را نشان می‌دهد؛ نام شخص، مکان واقعی، نشانی ماشین، مسیر خانه، گفت‌وگوی خصوصی، حافظهٔ خام و کلید در بستهٔ عمومی جایی ندارند.
شناسنامهٔ کارگاه حاضر است؛ اتصال اجرایی باید با آزمونی تاریخ‌دار تأیید شود.
رفت‌وآمد مستقیم میان کارگاه‌ها نیست؛ پاکت باید از ناری بگذرد و رسید باید به rokh بازگردد. اتصال اجرا نیازمند آزمون است.