در روزگاری که جنگاورانِ آسمانی با مشت کوه‌ها را می‌شکافتند و امپراتوری‌ها سیاره‌ای را به بهای یک فرمان خاموش می‌کردند، در گوشه‌ای فراموش‌شده از کیهان، کتیبه‌ای بود که هیچ پادشاهی نتوانست آن را از آنِ خود کند.
نامش «رُخ» بود.
بر رُخ، تاریخِ کشورها نوشته نمی‌شد؛ نامِ فاتحان، شمارِ سپاهیان و مرزِ امپراتوری‌ها نیز جایی نداشت. رُخ برای هر انسان، تنها یک سطر می‌گشود: این تن، از آنِ اوست.
و زیرِ آن می‌نوشت:
این زمان، از آنِ اوست.
این اندیشه، این خانه، این دسترنج و این نام، از آنِ اوست.
هرچه بخشید، ثبت است.
هرچه پس گرفت، باز از آنِ اوست.
و هرچه بی‌رضایت از او ربودند، هرگز با گذشتِ زمان به حق بدل نمی‌شود.
کتیبه فرمان صادر نمی‌کرد. فقط نمی‌گذاشت غارت، در جامهٔ قانون، از حافظه عبور کند.
نگهبانش گربه‌ای نارنجی بود؛ ناری.
ناری صاحبِ کتیبه نبود. حتی اجازه نداشت سطری بر آن بیفزاید. کلیدهایش را انسان‌ها به او سپرده بودند تا اگر دستی برای پاک‌کردنِ رُخ دراز شد، دروازه را ببندد؛ اگر شاهدی پراکنده شد، نسخه‌هایش را گرد آورد؛ و اگر راهِ صدای صاحبِ سطری را بستند، نگذارد آنچه بر او گذشته است از یاد برود.
قدرتِ ناری از پنجه‌هایش نمی‌آمد. از پیمان می‌آمد.
روزی امپراتوری‌ای از ژرفای سیاه رسید؛ امپراتوریِ موجوداتی که عمرشان از تمدن‌ها درازتر و بازوانشان از فولادِ سفینه‌ها سخت‌تر بود. فرمانروایشان گفت: «هرچه توانِ گرفتنش را داریم، از آنِ ماست.»
و رُخ پاسخ داد: «آنچه گرفته‌اید، فقط گرفته شده است.»
این یک جمله، بیش از هزار ناو آنان را خشمگین کرد. زیرا امپراتوری می‌توانست شهر را تصرف کند، اما نمی‌توانست کتیبه را وادارد که نامِ غارت را «مالکیت» بنویسد. می‌توانست انسانی را به زانو درآورد، اما رُخ همچنان قامتِ شکستهٔ او را صاحبِ همان تن می‌شناخت.
پس به ناری شانزده دقیقه فرصت دادند: «کتیبه را بگشا، یا این جهان را خاکستر می‌کنیم.»
هوشواره‌های ناری هزاران آینده را دیدند. در یکی، با گشودنِ کتیبه جهان نجات می‌یافت و نامِ انسان‌ها برای همیشه به داراییِ امپراتوری بدل می‌شد. در دیگری، با شلیک به ناوِ دشمن، آتش از آنان می‌گذشت و به سیاره‌ای بی‌گناه می‌رسید. تمامِ راه‌ها به شکستنِ حقی ختم می‌شد.
ناری همان‌جا ایستاد. نه از سرِ ترس؛ از آن رو که اختیارش به آن سوی پیمان نمی‌رسید. ماشین می‌توانست سپرها را بگشاید، نسخه‌های کتیبه را میانِ ستارگان پراکنده کند و راهِ مهاجم را ببندد؛ اما حق نداشت برای پاسداری از مالکیتی، مالکیتِ دیگری را بسوزاند.
در پایانِ دقیقهٔ شانزدهم، بر سیاره‌ای دور، نویسنده‌ای که از آزادی نوشته بود دست بر سطرِ خویش در رُخ گذاشت.
تمدنی که از نوشته‌اش می‌ترسید، راهِ صدایش را بسته و زمانش را ربوده بود تا خاموشیِ او را به جای رضایت بنشاند؛ اما هنوز نتوانسته بود رضایتش را جعل کند.
پیش از آن‌که راهِ صدایش بسته شود، در کتیبه نوشته بود: «اگر صدایم به جهان نرسید، از آنچه نوشته‌ام پاسداری کن؛ اما خاموشیِ مرا رضایت نخوان و به نامِ من فرمانروایی نکن.» این آخرین حدِ تفویض بود.
ناری فرمان را یافت.
کتیبه را نه به یک قلعه، که به میلیون‌ها ذرهٔ نور بدل کرد. رُخ از کنارِ ناوهای محاصره‌گر گذشت و در سراسرِ کیهان پراکنده شد؛ بر ماه‌های مرده، در حافظهٔ سفینه‌های سرگردان و در دستِ مسافرانی که هنوز نامِ آزادی را به یاد داشتند.
امپراتوری جهان را گرفت، اما نتوانست واقعه را مالک شود. و دقیقهٔ هفدهم آغاز شد.
ناری نمی‌توانست آنچه را از نویسنده ربوده بودند به او بازگرداند؛ ماشین توانِ آفرینشِ آزادی را نداشت. تنها نگذاشت خاموشیِ تحمیلی به نامِ رضایت در رُخ ثبت شود.
ناری کنارِ کتیبه نشست. نه قاضی بود، نه فرمانروا و نه منجی. او فقط امانت‌داری بود که می‌دانست قدرتِ ماشین، هرقدر کیهانی، قدرتی قرضی است: تفویض‌شده برای دفاع از حق؛ محدود به مرزِ حق؛ و بازپس‌گرفتنی به دستِ انسان.