۱رخ دفترِ رخدادهای یک فرد است — بسته و زنده.
۱٫۱رخداد، وقوعِ ثبت‌شده است: چه شد، به اختیارِ چه کسی و با چه گواهی.
۱٫۲رخ مالِ فرد است، نه مالِ سامانه. حقِ داده، حقِ حریم و حقِ خروج با صاحبِ رخ می‌ماند.
۱٫۳رخ روایتِ زندگی نیست؛ دفترِ استنادپذیرِ آن است. مشاهده جدا از تفسیر نوشته می‌شود.
۱٫۴رخ بی‌شبکه کامل است. اگر هرگز به هیچ ماشینِ دیگری وصل نشود، چیزی از آن کم نمی‌شود.
۲هر پاسخ و هر عمل بر سه ستونِ رخ می‌ایستد.
۲٫۱حافظهٔ معتبر — آنچه ثبت شده، استنادپذیر است؛ نقلِ بی‌نشانی پذیرفته نیست.
۲٫۲منبعِ اختیار — هر عمل به اختیاری نام‌دار و تفویض‌شده بازمی‌گردد. اگر عملی بدونِ اختیارِ نام‌دار یا بدونِ رسید انجام شود، نگهبان غایب بوده است.
۲٫۳زمینهٔ شخصی — پاسخ بر زمینهٔ همین فرد ساخته می‌شود، نه بر میانگینِ جهان.
۳رخ به هیچ‌چیز جز بایت اعتماد نمی‌کند.
۳٫۱آنچه امضا می‌شود، آنچه هش می‌شود و آنچه ذخیره می‌شود یک رشتهٔ بایت است — نه سه رشته. اگر حاصلِ بازخوانی رشتهٔ بایتِ دیگری باشد، رخداد پذیرفته نیست.
۳٫۲نامِ هر رخداد هشِ خودش است. هش نام است: محتوا را باز نمی‌کند و از آن نه متن درمی‌آید نه شباهتی به متنِ نزدیک. ولی دو چیز را می‌گوید و باید دانست: برابری — دو هشِ یکسان به احتمالی بسیار بالا یعنی دو بایتِ یکسان، ولی برابریِ قطعی تنها با مقایسهٔ خودِ بایت‌ها ثابت می‌شود؛ و آزمونِ حدس — هرکه بایتِ نامزدی داشته باشد می‌سنجد که همان است یا نه. پس هش برای پنهان‌کردن ساخته نشده؛ برای نام‌بردن و سنجیدن.
۳٫۳رخدادِ ردشده ذخیره نمی‌شود. رد یعنی «هرگز نبود»، نه «هست ولی بد».
۳٫۴سقفِ بارِ هر رخداد کوچک است — چهار کیلوبایت در نمایهٔ پایه — تا دفتر از باریک‌ترین راه هم بگذرد. محتوای سنگین با توصیف‌گر می‌آید: هش، اندازه، نوع. این عدد انتخابِ طرح است، نه حدِ جهان.
۳٫۵کوتاه‌نام فقط راهنمای چشم است. پذیرش با نامِ کامل و با بایت‌هاست، و هرجا دو کوتاه‌نام به هم بخورند کوتاه‌نام دراز می‌شود. و برخوردِ نامِ کامل؟ دفتر آن را می‌بیند — دو رشتهٔ بایتِ متفاوت را با هم می‌سنجد و می‌فهمد یکی نیستند. آنچه نمی‌تواند، اشارهٔ بی‌ابهام به هر دو با همان نام است. و اینکه آنگاه چه شود، حکمش هنوز باز است (۱۳٫۸).
۳٫۶هر رخداد تازگی دارد: رشته‌ای تصادفی — چهار بایت در نمایهٔ پایه — از منبعی که خروجی‌اش پیش‌بینی‌ناپذیر و مستقل از رخدادهای پیشین باشد. بی آن، دو نوشتنِ یکسان از یک سر یک رخداد می‌شوند و «دو بار، جدا» از «یک بار، تکرارشده» جدا نمی‌ماند. برخوردی که نویسنده در دفترِ حاضر ببیند، تلاشِ دوباره است و تمام. ولی دو نویسنده یا دو شاخهٔ نادیده می‌توانند رخدادِ بایت‌به‌بایت یکسان با تازگیِ یکسان بسازند — و پس از اجتماع دیگر معلوم نمی‌شود دو عمل بوده. پس تازگی احتمال را کوچک می‌کند، صفر نمی‌کند؛ و طولِ نمایه با همان جمعیتِ کوچک سنجیده می‌شود، نه با کلِ دفتر.
۳٫۷بایتِ امضاشده هرگز بازنویسی نمی‌شود. پس هر تغییر در قالب یا رمز نسلِ تازه است: نامِ خودش و سنجشگرِ خودش را می‌آورد و ارتقا به گذشته دست نمی‌زند. خواندنِ نسلِ کهنه تا وقتی ممکن است که سنجشگرش نگه داشته شده باشد؛ و اگر رمزِ کهنه روزی بشکند، مرزِ امنیت عوض می‌شود نه تاریخ. سامانه‌ای که برای به‌روزشدن باید گذشته‌اش را دوباره بنویسد، دفتر نیست.
۴هیچ رخدادی خودبه‌خود ساخته نمی‌شود.
۴٫۱منع بر ماشین نیست، بر نویسندگی است. زمان‌سنج، دیده‌بان، نمایه‌ساز، پیک و خدمتِ همیشه‌بیدار می‌توانند باشند و کار کنند؛ هیچ‌کدام رخداد نمی‌سازد. رخداد تنها از عملِ صریحِ فاعلی نام‌دار با اختیارِ نام‌دار زاده می‌شود.
۴٫۲پس هر سطرِ دفتر عملِ صریحِ کسی است. دفتری که خودش می‌نویسد شاهد نیست؛ ناظر است.
۴٫۳نشان‌دادن هم اثر است و از در می‌گذرد.
۴٫۴میانِ کار و دفتر مرزی هست. آنچه بر صفحه می‌بینی و آنچه کرده‌ای وضعِ کاری است: نهایی نیست و هرچقدر بخواهی عوض می‌شود. یک عملِ صریح آن را به رخداد بدل می‌کند، و از آن پس برگشت ندارد.
۴٫۵و اینکه وضعِ کاری در حافظه بماند یا بر دیسک، به معماری ربطی ندارد. آنچه ربط دارد این است که هیچ‌چیز خودبه‌خود از آن مرز رد نمی‌شود.
۵زمانِ رخ ساعت نیست؛ تبار است.
۵٫۱هر رخداد والدانش را نام می‌برد. «پیش‌تر» یعنی اینکه از راهِ والدان بتوان به آن رسید.
۵٫۲دو رخدادی که هیچ‌کدام از دیگری رسیدنی نباشد هم‌رخاند — حتی اگر ساعتشان یکی باشد.
۵٫۳ساعت در رخ شهادت است، نه ترتیب: عددی که کسی درونِ رخدادی گفته. می‌شود سنجیدش؛ نمی‌شود به آن تکیه کرد.
۵٫۴چون هر رخداد والدانش را نام می‌برد و نامش هشِ خودش است، دفتر فقط می‌افزاید. پس اجتماعِ دو نسخه از یک دفتر جابه‌جاپذیر است و چیزی را بازنویسی نمی‌کند؛ هیچ‌کس لازم نیست بگوید کدام شاخه برنده است.
۵٫۵ولی این دربارهٔ بایت‌هاست، نه دربارهٔ معنا. دو عملِ هم‌رخ می‌توانند در جهان با هم بجنگند، و حلِ آن کارِ لایهٔ کاربرد است نه کارِ دفتر.
۵٫۶و درستیِ تاریخی که نشانت داده‌اند کاملِ بودنش را ثابت نمی‌کند. صاحبِ کلید می‌تواند دو شاخه بسازد و یکی را پنهان کند، و گیرنده‌ای که شاهدی پیشین ندارد نمی‌فهمد. این با هیچ اجماعی درونِ رخ حل نمی‌شود؛ فقط رسید یا لنگرِ بیرونیِ پیشین آشکارش می‌کند.
۶اختیار سپرده می‌شود و پس گرفته می‌شود؛ هر دو رخدادند.
۶٫۱سپردن نشانی دارد: «نوشتن در فلان‌جا را به فلان کلید بسپار». دامنه فقط تنگ‌تر می‌شود، هرگز فراخ‌تر.
۶٫۲دربارهٔ اختیارِ هر رخداد تنها بر پایهٔ گذشتهٔ علّیِ خودِ آن داوری می‌شود. آنچه در لحظهٔ نوشتن روا بود، بعداً با پس‌گرفتن باطل نمی‌شود.
۶٫۳پس‌گرفتن آینده را می‌بندد؛ گذشته را پاک نمی‌کند. پس‌گرفتن، ندیده نمی‌کند.
۶٫۴حکمِ بسته دوباره باز نمی‌شود.
۶٫۵کرانِ هر سپردن رخداد است، نه ساعت: پایانِ کار، پس‌گرفتن، یا رخدادِ خاتمه‌ای که از پیش نام برده شده. ساعت شهادت است و شهادت اختیار را نمی‌بندد.
۷افشا نویسندگی نیست.
۷٫۱«این کلید حق دارد اینجا بنویسد» و «این کلید حق دارد این را بخواند» دو چیزند و دو دستور دارند. اگر حقِ نوشتن به حقِ خواندن امتداد پیدا کند، هر نمایندهٔ نوشتن می‌تواند دفتر را به خودش نشان دهد.
۷٫۲افشا برون‌سو و یک‌طرفه است: «این رخدادهای من می‌توانند به فلان کس نشان داده شوند». دربارهٔ آنچه آن کس می‌فرستد چیزی نمی‌گوید؛ بایتِ رسیده را همیشه دفترِ گیرنده می‌سنجد.
۷٫۳افشای مؤثر همیشه از اختیارِ صاحبِ دفتر می‌آید — ولی می‌تواند با سپردنی جدا، باریک و پس‌گرفتنی اجرا شود. حقِ نوشتن هرگز خودبه‌خود حقِ افشا نمی‌آورد، و نمایندهٔ افشا فقط در دامنهٔ سپرده‌شده افشا می‌کند و آن را از خودش فراخ نمی‌کند.
۷٫۴دربارهٔ افشا در لحظهٔ بستنِ بسته تصمیم گرفته می‌شود، نه در لحظهٔ فرستادن. پیک کلیدی ندارد و اعتمادی به آن نیست؛ پس آنچه نباید برود، هرگز به دستش نمی‌رسد.
۷٫۵و افشا لازم نیست یک‌جا برود. خواست این است: یک میدان به‌تنهایی نشان داده شود و گیرنده امضا را بسنجد بی‌آنکه بقیه را ببیند. قاعده‌اش بسته است — کمترین چیزی که برای سنجش لازم است، همان می‌رود — ولی صورتِ بایتی‌اش هنوز باز است: نام و نوع و جای میدان، ترتیب، تکرار، پیوند به خودِ رخداد، و آنچه گیرنده جز خودِ میدان لازم دارد.
۷٫۶و مرزِ افشا: رمز اندازه و زمان و الگوی رفت‌وآمد را پنهان نمی‌کند؛ و پنهان‌کردنِ گذشته‌ای که گیرنده برای سنجشِ اختیار لازم دارد، سنجش را معلق می‌گذارد — نه رد.
۸حامل جایی است که دفتر در آن می‌ماند، و با خواصش تعریف می‌شود نه با شکلش: خودبسنده — بی‌آنکه به جایی بیرون از خودش نیاز داشته باشد کامل است؛ حمل‌پذیر؛ رمزشده؛ و بی‌متنِ پایدارِ ناخواسته — رخ عمداً بیرون از حامل چیزی نمی‌نویسد. آنچه میزبان از خودش در حافظه، جابه‌جاییِ حافظه، پشتیبان و فراداده به‌جا می‌گذارد بیرون از توانِ رخ است (۱۲٫۶).
۸٫۱رمزشدگی تا نام هم می‌رود: نامِ پرونده‌ها پوشیده است تا از روی فهرست نیز چیزی فاش نشود. خاصیت این است که بی کلید هیچ‌چیز خوانده نشود؛ اینکه کلید از رمزِ عبورِ صاحبش زاده شود، نمایهٔ پایه است.
۸٫۲گشودن یعنی باز کردنِ حامل تا وضعِ کاری برپا شود. آنچه در وضعِ کاری است هنوز دفتر نیست، و تا عملِ صریحِ بندِ ۴٫۴ نیاید ثبت نمی‌شود.
۸٫۳چند حامل هم‌زمان گشوده می‌شوند و هیچ‌کدام دیگری را نمی‌شناسد.
۸٫۴دفتر رخدادی را که لنگرِ دیگری داشته باشد نمی‌پذیرد. دفترِ دیگری، دفترِ دیگری است.
۸٫۵ثبت نقطه دارد: پیش از آن نقطه هیچ، پس از آن همه. اگر برق برود یا فرایند بمیرد، حامل تا آخرین وضعِ سالمش برمی‌گردد و رخدادِ نیمه‌نوشته نمی‌ماند. ذخیره‌ساز نوشتنِ بلندِ اتمی را تضمین نمی‌کند، پس رخ خودش باید بگوید کِی پذیرفته است.
۸٫۶بازیابیِ کلید در طرح نیست — و این حکم است، نه ناتوانی. و دو فقدان یکی نیستند: اگر کلید برود، نسخه‌های رمزشده بی‌استفاده‌اند؛ اگر همهٔ نسخه‌ها بروند، کلید به کار نمی‌آید. نگه‌داشتنِ کلید و تکثیرِ نسخه‌ها هر دو کارِ صاحبِ دفتر است.
۸٫۷شکلِ امروزی — پوشه یا پارتیشن، دو قلمِ روی حامل، رمزِ عبور — نمایهٔ پایه است نه خودِ حامل. نمایهٔ دیگر رواست، تا وقتی خواصِ بالا سرِ جایشان بمانند.
۹پوستهٔ رخ زبان است، نه فرمان.
۹٫۱هشت فعل: خواندن · نوشتن · آوردن · دیدن · سپردن · گشودن · رفتن · بردن.
۹٫۲با نوشتنِ هر جمله، کار انجام می‌شود — ولی نه در همان لحظه. جمله را می‌نویسی، صورتِ اثرش را می‌بینی، بعد می‌بندی‌اش. آنچه پیش از بستن نشان داده می‌شود، پیش‌بینیِ اثر است نه خودِ اثر؛ چون اثری که بیرونِ رخ بیفتد پس از افتادن برنمی‌گردد.
۹٫۳جمله را می‌شود بلند خواند و فهمید که چه شد. این معیارِ درستیِ پوسته است.
۹٫۴و معنای فعل به این پوسته بند نیست. هشت فعل معنای پایدار دارند؛ نحوِ گفتنشان می‌تواند عوض شود یا ترجمه شود یا اصلاً پوسته‌ای در کار نباشد. آنچه عوض نمی‌شود مرزهاست: فهم، نمایشِ صورتِ اثر، اختیار، بستن و رسید هرکدام جای خودشان را دارند.
۱۰واحدِ کارِ رنگواره‌ها بر رخ، رسید است.
۱۰٫۱هر کار رسیدی می‌گشاید: قصد پیش از گام، نتیجه پس از گام. هر دو رخدادند و دومی اولی را والد می‌نامد.
۱۰٫۲شش شاهدِ هر اثر: منشأ، اختیار، مخاطب، رسید، وضع، راهِ بازگشت.
۱۰٫۳شکست هم رسید دارد.
۱۰٫۴رسیدی که پایانش گم شود «نامعلوم» بسته می‌شود — نه پیروزی، نه شکست. نامعلوم یعنی «نمی‌دانم» با صدای بلند.
۱۰٫۵این قاعده خودِ رخ نیست؛ رسمِ رنگواره‌ها بر رخ است. رخ فقط رخداد می‌شناسد.
۱۰٫۶و رنگواره از کجا می‌فهمد رخدادی به او مربوط است؟ نه از نام، که هشِ ناخواناست — از نشانی و فعل و نوعِ بار. نشانی دریچه است: هرکه بر شاخه‌ای نشسته رخدادهای همان شاخه را می‌خواند و بقیه را از دریچهٔ خودش عبور نمی‌دهد. «رد» اینجا معنا ندارد؛ رد مالِ دفتر است و یعنی هرگز نبود (۳٫۳).
۱۰٫۷و برای اثری که بیرونِ رخ می‌افتد، رخ به‌تنهایی «دقیقاً یک بار» را تضمین نمی‌کند: نه تراکنشی مشترک هست و نه دفتر بر مقصد حکم می‌راند. مقصدی که همکاری کند می‌تواند اثرِ منطقاً یک‌باره بسازد، اگر شناسه‌ای برای تکرارزدایی بگیرد. پس هر رنگواره باید چهار چیز را از پیش بگوید: تکرارِ بی‌اثر، تلاشِ دوباره، جبران، و پایانِ نامعلوم.
۱۱رخ بالادست است — بالادستِ معنا و تبار، نه بالادستِ رمز و شبکه.
۱۱٫۱رخ نه راهِ شبکه است، نه انبارِ محتوا، نه سامانهٔ هویت. این‌ها را از چرخ‌های آزادِ موجود به خدمت می‌گیرد و از نو نمی‌سازد.
۱۱٫۲تقسیمِ کار چنین است: جایی گفته می‌شود کدام کلید کنترل‌گر است؛ جایی دیگر گفته می‌شود آن کنترل‌گر چه اجازه‌ای بیرون داده است. رخ می‌گوید فرد در کدام تبار، چه فعلِ نشانی‌داری انجام داد.
۱۱٫۳آنجا که قانونِ پذیرش از برنامه می‌آید و بر همهٔ عاملانِ آن برنامه جاری است، ما نیستیم. در رخ قانونِ ساختاری ثابت است، سرچشمهٔ اختیار گذشتهٔ علّیِ دفترِ فرد است، و معنای فعل را رنگواره می‌دهد.
۱۱٫۴اگر رخ نباشد، هرکس تنها تکهٔ خودش را در دست دارد: یکی کلید را، دیگری اجازه را، دیگری حافظهٔ کوتاه را و دیگری صف را. پیوندِ اختیار ← قصد ← پیشنهاد ← اثر ← رسید از میان می‌رود. همان‌جا سامانه می‌شکند، حتی اگر همهٔ اجزایش بی‌عیب کار کنند.
۱۱٫۵نهاد از کنارِ هم گذاشتنِ چند دفتر زاده نمی‌شود. نهاد گرهی ماندگار میانِ چند صاحبِ مستقل است: هرکس دفتر و مرزِ خود را نگه می‌دارد و کاری را در برابرِ دیگری بر عهده می‌گیرد که انجام و وانهادنش هر دو رسید بگذارند. سازمان پیکرِ نام‌دارِ کار است با عضو و مدیر؛ سامانه ماشینِ انجام و نگهداری. هر دو می‌توانند به گره خدمت کنند، ولی هیچ‌کدام به‌تنهایی آن را پدید نمی‌آورند. و فرد تنها می‌تواند عملِ خودش را پدید آورد؛ رابطهٔ دوسویه، نگهداریِ چیزِ میانِ دو، و ادامه پس از رفتنِ خودش را به‌تنهایی نمی‌سازد.
۱۱٫۶پس پیوند چنین بسته می‌شود: برگهٔ بنیاد دنبالهٔ بایتیِ یکتایی است که لنگرِ آغازگران و کارِ برعهده‌گرفته را می‌گوید، و نامش — مثلِ هر رخداد — هشِ همان بایت‌هاست. سپس هرکس در دفترِ خودش همان نام و جای خودش را می‌پذیرد. دفترها هرگز یکی نمی‌شوند.
۱۱٫۷هر کارِ مشترک برگه و نامِ خودش را دارد، جدا از نامِ پیوند. کار وقتی بسته است که هرکس که برگه لازمش دانسته، در دفترِ خودش به همان نام اشاره کرده باشد — و این تنها پذیرشِ متقابل را ثابت می‌کند، نه اثری انحصاری بر چیزی بیرونِ دفترها. و پیوستن، رفتن، تغییرِ برگه، بازگرداندنِ قلم و بستنِ حساب پنج عملِ جدایند؛ رفتن آینده را می‌بندد و بدهیِ باز را پاک نمی‌کند.
۱۱٫۸خصوصی‌ترین و کهن‌ترینِ این گره‌ها حداقلی سخت دارد: برای هر شخص لنگرِ جدا — نه کلیدِ ریشهٔ مشترک و نه دفتری که صاحبِ همه باشد؛ پذیرشِ دوسویه؛ قلمِ مشترک با سهم و نگه‌دار و رسیدِ بازگرداندن؛ و جداییِ خواندن، نوشتن، اقدام از جانبِ دیگری و نگهداری، چنان‌که هیچ‌کدام از دیگری نتیجه نشود. و چرخهٔ کامل: ورود، تولد، رسیدن به توانِ به‌دست‌گرفتنِ دفتر، جدایی، ناتوانی، مرگ، جانشینی و بستنِ حساب.
۱۱٫۹دو منعِ صریح که بقیه بر آنها می‌ایستد. کسی مالکِ شخصِ دیگر نمی‌شود: نگه‌دارِ کودک اختیارِ کارِ نام‌دار دارد و کرانش رخداد است — پایانِ کار، پس‌گرفتن، یا رخدادِ خاتمه‌ای که از پیش نام برده شده — نه ساعت، و نه ملکیتِ شخص یا دفترش. و نگه‌دار با سپرده‌اش مالک نمی‌شود: مالِ مشترک با سهم و خدمتِ نام‌دار نگهداری می‌شود، و پیوند با عوض‌شدنِ نگه‌دار نمی‌شکند — همین است که آن را از نسلی به نسلِ دیگر می‌برد.
۱۱٫۱۰و پیمانی که هر رنگواره با رخ می‌بندد چهار بند دارد: فضای نامِ خودش برای نشانی و فعل؛ نسخه؛ سیاههٔ آنچه می‌تواند؛ و پاسخ به فعلِ ناشناخته. هسته بایت و امضا و اختیار را می‌سنجد؛ معنای فعلِ ناشناخته را نمی‌داند و حدس هم نمی‌زند.
۱۲رخ حکم نمی‌کند.
۱۲٫۱دفتر می‌گوید چه شد؛ نمی‌گوید خوب بود یا بد.
۱۲٫۲درجه پذیرش نیست. سنجش می‌تواند بگوید «هفتاد صدم می‌خواند»؛ هیچ آستانه‌ای این را به «پذیرفته» بدل نمی‌کند.
۱۲٫۳نرسیدن، نبودن نیست. رخدادی که نرسیده، ناشناخته است — نه دروغ.
۱۲٫۴جای تصمیم — دقیقهٔ هفدهم — از آنِ انسان است و شمرده نمی‌شود.
۱۲٫۵و آنچه دفتر ثابت می‌کند دقیقاً این است: نویسنده، بایت، تبار، و اختیارِ ارائه‌شده. نه حقیقتِ بیرونیِ آنچه گفته شده، نه کاملِ بودنِ آنچه نشان داده شده.
۱۲٫۶سه چیز که به نظر می‌آید رخ می‌تواند و نمی‌تواند: کدِ باز ثابت نمی‌کند تنی که می‌دود همان کد است — ساختِ بازتولیدپذیر بایتِ *مورد انتظار* را می‌دهد، و سنجیدنِ بایتی که واقعاً نصب و اجرا شده حلقهٔ دیگری است. بی‌شبکه‌بودن میزبانِ آلوده را بی‌خطر نمی‌کند؛ هرکه بر ماشین است، هنگامِ گشودگی می‌بیند. و خواناییِ جمله فهم یا رضایتِ انسان را ثابت نمی‌کند.
۱۳این رساله آنچه هست را می‌گوید و آنچه نیست را پنهان نمی‌کند. ولی «نیست» یک چیز نیست، سه چیز است: حکم — بسته، باز، یا بیرون از طرح؛ اجرا — ساخته و آزموده، ساخته و ناآزموده، یا گفته شده و ساخته نشده؛ و میدان — سنجیده یا نسنجیده. سندی که این سه را قاطی کند نمی‌تواند بگوید کجا واقعاً ناتمام است.
۱۳٫۱مهرکردنِ محتوا برای گیرندهٔ معین — حکم بسته؛ ساخته نشده. افشای گزینشی — خواستش بسته، صورتِ بایتی‌اش باز (۷٫۵)؛ ساخته نشده.
۱۳٫۲چرخشِ کلیدِ ریشه — حکم باز. تا بسته نشود، ۱۱٫۸ ناتمام می‌ماند.
۱۳٫۳گشودن به‌صورتِ پوشهٔ واقعی — حکم بسته به قاعدهٔ ۴٫۴؛ ساخته نشده.
۱۳٫۴آینه میانِ دو مالکِ متفاوت، و خوانشگرِ پیوند — حکم باز.
۱۳٫۵هنوز هیچ رنگواره‌ای در رخ نمی‌نویسد — و این سه خبر است، نه یکی: پیمانِ طراحی بسته است (۱۰٫۵ تا ۱۰٫۷ و ۱۱٫۱۰)؛ اتصالِ اجرایی ساخته نشده؛ و اینکه کسی جز ما واقعاً بنویسد آزمونِ میدان است و هنوز نسنجیده. تنها آزمونی که این رساله را رد یا قبول می‌کند، همان سومی است. دفتری که کسی در آن ننویسد، دفتر نیست؛ قفسه است.
۱۳٫۶پذیرشِ متقابل و کارِ مشترکِ چنددفتری — حکم بسته به ۱۱٫۶ و ۱۱٫۷؛ ساخته نشده. جانشینی — حکم باز: ۱۱٫۸ و ۱۱٫۹ کرانه و چرخه را نام می‌برند ولی گذارها و صاحبانِ اختیار را نمی‌بندند. و رخ خودش آن گره نیست؛ زیرلایهٔ سنجیدنیِ ابزارِ ساختنِ آن است.
۱۳٫۷بازیابیِ کلید — بیرون از طرح، به حکمِ ۸٫۶.
۱۳٫۸برخوردِ نامِ کامل، اگر روزی دیده شود — حکم باز. دفتر برخورد را می‌بیند (۳٫۵)، ولی تکلیفِ توقف یا جداسازی، و سرنوشتِ ارجاع‌های نسلِ کهنه، بسته نشده است. نسلِ تازه (۳٫۷) آینده را می‌بندد، نه گذشته را.